Kółka Żywego Różańca

     Inicjatorką Żywego Różańca była żyjąca w pierwszej połowie XIX wieku Francuzka Paulina Jaricot, córka kupca i producenta jedwabiu z Lyonu, postanowiła się poświęcić wyłącznie Bogu. Uczyniła ona z Różańca modlitwę odmawianą powszechnie w całym Kościele. W 1826 r. powołała pierwsze piętnastoosobowe grupy ("róże"), w których każdy z członków miał odmawiać codziennie tajemnicę Różańca i rozważać jego treść. Z czasem przyjęła się praktyka comiesięcznych spotkań i modlitwy całej róży oraz wymieniania się tajemnicami różańcowymi na kolejny miesiąc.

     Żywy Różaniec szybko rozpowszechnił się w całej Europie. Do Polski dzieło dotarło w XIX wieku. Obecnie zrzesza w Polsce kilkadziesiąt tysięcy osób, a na całym świecie miliony. Członkowie Żywego Różańca dążą do świętości na wzór Maryi. Odmawiają Różaniec Święty - najbardziej rozpowszechnioną modlitwę maryjną w Kościele Katolickim - w intencji pokoju, nawrócenia grzeszników, rozwoju misji, Ojca Świętego oraz wielu innych intencjach zalecanych przez Kościół.

     Na czele Róży Różańcowej stoi zelator lub zelatorka. Koordynatorami parafialnych Róż Różańcowych są zelatorki dekanalne, które z kolei podlegają zelatorce diecezjalnej. Na szczeblu diecezjalnym organizowane są różnego rodzaju rekolekcje, spotkania okolicznościowe, pielgrzymki oraz opracowywane są dla całej diecezji intencje modlitewne i mszalne. Opiekę duszpasterską nad Różami Różańcowymi sprawuje Ks. Proboszcz.

     Każdy kto należy do Róży Różańcowej, przyjmuje na siebie pewne obowiązki. Są nimi: odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca, branie udziału w zmianach tajemnic różańcowych (odbywają się one raz w miesiącu w kościele), życie duchem modlitwy różańcowej, częste przystępowanie do Sakramentów świętych, rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską, odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła, udział w pogrzebie zmarłego członka KŻR oraz w modlitwach za spokój jego duszy. Każda "Róża" obiera sobie patrona, od którego bierze swą nazwę.